Tehlikeli Yürüyüş
Çeviri: relentless & mbuyukler24 & ARE-YOU-SURE
Keyifli seyirler.
Gerçek bir hikâye...
"Neden?" İnsanların bana sık sık sorduğu soru.
Neden? Neden, niçin? Niçin ipte yürüyorsun?
Neden kendini riske atıyorsun? Neden ölümle burun buruna geliyorsun?
Lakin ben bu şekilde düşünmüyorum. "Ölüm" kelimesini ağzıma almam bile. Ölüm.
Tamam bir kere söyledim, hatta daha şimdi üç kere söyledim ama...
...bir daha ağzıma almayacağım. Onun yerine zıttını kullanacağım:
"Hayat."
Benim için ipte yürümek demek hayat demek.
Hayat bu.
Benimle birlikte hayal edin: New York, 1974 yılı...
...ve ben iki binaya aşık olmuşum. İki kuleye. Ya da herkesin onlara dediği gibi:
Dünya Ticaret Merkezi'nin ikiz kuleleri.
Bana sesleniyorlar, içime bir şeyler işliyorlar...
...ve bir hayal aşılıyorlar.
Hayalim, bu iki kulenin arasına bir tel çekip üzerinde yürümek.
Bu imkânsız elbette.
Gayrimeşru oluşundan bahsetmeyeceğim bile.
İyi de neden imkânsızı deneyesin ki? Neden hayalinin peşinden gidesin?
Bu soruları cevaplayamam, kelimelerle olmaz.
Ancak nasıl olduğunu gösterebilirim.
Bu yüzden zamanda geri gitmeli ve okyanusu aşmalıyız...
...çünkü bu iki kuleye olan aşkım New York'ta filizlenmedi.
Anlayamadıysanız söyleyeyim; buralı değilim, hayır.
Hikâyem, dünyanın en güzel başka bir şehrinde başlıyor.
Şimdi Paris'i hayal edin.
İşte buradayım, kimsenin umurunda olmayan, kendini ilan etmiş ip cambazı.
Gezgin olarak yaşıyor, sokaklarda gösteri yapıyorum.
Silindir şapkalı bir karakter yarattım. Bir tek siyah giyiniyorum.
Yere tam bir çember çizmesini öğrendim...
...ve bu çemberin içindeyken hiçbir şey söylemiyorum. Tek kelime etmiyorum.
Çember, benim bölgem. Ayak parmağının dahi girmesine izin vermiyorum.
Ve izleyiciler kutsal bölgemi ihlal etmeye devam ederlerse şayet...
...baskıyı biraz şiddetlendirmeliyim.
İzleyecek olan herkes için gösteri yaparım ve insanlar buna bayılıyor.
Erkek, kadın, genç, yaşlı. Herkes. Polis hariç tabii.
İzin belgesi almaya sıcak bakmıyorum.
Ancak nereye gidersem gideyim veya ne yaparsam yapayım...
...ipimi asacağım kusursuz yeri arıyordum hep.
Günaydın hanımefendi.
Muazzam bir diş ağrım var, acilen tedavi gerekiyor.
- Randevu aldınız mı? - Telefonum yok.
- O halde bekleyeceksiniz. - Beklemek mi? Lütfen, hanımefendi!
İki saat sonra boşluk var.
Bu korkunç acıya iki saat katlanmam mümkün değil hanımefendi!
Peki öyleyse. Bekleyeceğim. Umalım da acıdan ölmeyeyim!
Günaydın bayım. İyisinizdir ya? Ben de memnun oldum.
Bir anda dondum kaldım.
Dişimin ağrısı geçivermişti.
Dergide, kulelerin bir resminin bulunduğu bir makale vardı.
Henüz bitirmedikleri, ancak bitirince...
...dünyada onlardan uzununun kalmayacağı yazıyordu.
Ufak bir kalem hareketiyle kaderim mühürlenmişti.
Bu, hayalimin başlangıcıydı.
Hayatımda ilk kez bir ip cambazı gördüğümde sekiz yaşındaydım.
Bulunduğum kasabaya sirk gelmişti ve dünyanın en yetenekli...
...ip cambazlık ekibi Omankowski de sirkteydi.
Beyaz İblisler.
Oğlum bir sirk palyaçosu oldu.
İpte yürümeyi öğrendim...
...ve meğerse tırmanmada, dengelemede ve hatta jonglörlükte yetenekliymişim...
...ama daha fazla öğrenmek istedim.
İpimde ne işin var? İn oradan aşağı!
- İn ipimden! İn diyorum sana! - Tamam be, tamam.
Ölmeye mi çalışıyorsun be embesil? Hızlı ol!
İşte Rudy Omankowski usta ile böyle tanıştım.
Herkesin Rudy Baba dediği, Beyaz İblisler ip cambazlığı ailesinin reisi.
Hiçbir zaman nereli olduğunu söylemedi. Ama Fransız olmadığı kesindi.
Rudy Baba usta bir cambaz, akrobat ve jonglördü.
Ve o an, içimdeki potansiyeli gördü sanırım.
Philippe!
- Beni anlayabiliyor musun? - Evet ama Çekçe konuşamıyorum.
- İngilizce konuşayım o zaman. - Olur.
Bugün havalı bir şekilde giriş yapmayı öğreneceksin.
Nasıl kompliman yapacağını öğrenmelisin.
Kompliman mı? O da ne?
Kompliman, izleyicilerin dikkat kesilmesini sağlayan...
...sessiz bir mesajdır. Gösteriden sonra ise...
...kompliman, memnuniyet takdimidir.
Hayır Philippe. Felaketti bu.
Fazla efor harcıyorsun. Harcama. Şimdi tekrar dene.
Hayır, fazla efor harcama dedim! Hâlâ harcıyorsun, bir ödlek gibi duruyorsun.
İzleyiciler, daima kontrol altında olduğunu hissetmeli. Fazla efor harcama.
Harcama. Tekrar dene.
Senin saygın nerede? Hiç efor harcamadın!
- Öyle yapmamı söyledin! - Evet, dışarıda efor harcamayacaksın.
- İçeride, kalbinde selam vermelisin. - Kalbimde mi?
Göstericinin içten gelen bir saygısı olmalı ve izleyicilerden minnet duymalıdır.
İzleyicilere neden saygı duyayım ki? İpte yürüyen benim.
İzleyicileri selamlayacak ve saygı duyacaksın!
Onlar olmadan gösteri de olmaz!
Yoksa, şunu kafana sok, asla sirkte gösteri yapamazsın.
İyi, sirkte gösteri yapmak istemiyorum zaten.
Gülünç bir sirk palyaçosu değilim ben, bir sanatçıyım.
İşte aynen böyle, Rudy Baba, sanatçı kıçımı kapı dışarı etti.
Kısa bir süre sonra da...
Salak salak sirk numaraları yaparak hiçbir yere gelemeyeceksin!
İpin üzerinde yürüyerek evine ekmek götüremezsin!
Edmond, kararını tekrar düşün n'olur! Ona bir şans daha ver!
- Hayır. Bardak taştı artık. - Aynen öyle, bardak taştı!
Bardak artık taşmıştı. Yapacak bir şey kalmamıştı, ben de yollara düşmüştüm.
Ne aradığımı bilmiyordum bile...
...ama Paris'te bulabileceğimi düşündüm.
Sen gelmeden önce işler gayet iyiydi.
- Yaptığınla gurur duyuyor musun? - Pantomimler konuşabiliyor muydu?
Hayır, ben pantomim değilim. Hayali bir duvarın arkasına da saklanmıyorum.
Lütfen çemberimle alay etme. Orası kutsal bir bölge. Teşekkür ederim.
Buradan giderseniz çok minnettar olacağım, bu özel bir konuşma da.
Çok şaşırdım! Gösteride bunu yapacaksınız sandık!
Yapmayacağız.
- Bu sizin. - Teşekkür ederim.
İngilizcene bayıldım. Tam bir Amerikan gibi konuştun.
- Sen bir hırsızsın. - İngilizceyi tercih ederim sanırım.
- Sen kendini kim sanıyorsun aptal herif? - Evet, kesinlikle İngilizceyi tercih ederim.
Öyleyse dinle, jonglör. Kaç haftadır zirve yapan izleyicilerimi çaldın.
Hem de ne için? Bir iki ucuz numara için mi?
- Özür dilerim ama insanlar cambazlık ipimi seviyor. - O ipe cambazlık ipi mi diyorsun?
Gördüğüm en alçak cambazlık ipiydi.
Doğru, bunun sebebiyse meydandaki en uzun iki ağaç senin gösteri bölgende...
...ve asla başka bir sanatçının bölgesini istila etmem ben.
Yağmur geliyor.
Bir anlaşma düzenlemek istiyorum, kızgın sokak müzisyeni.
O meydanda yalnızca sen yokken gösteri yapacağım.
- Her hafta sonu ve her ayın ikinci salısı. - Tamam, kabul. Adım Philippe.
- Annie. - Annie. Çok güzel bir isim.
- Tüm bu İngilizce sevdası neden? - Çünkü pratik yapıyorum...
...New York'a gideceğim. - Demek New York. Çok ilginç.
- Öyle. Benimle gelirsin belki. - Belki.
Sesini çok beğendim, çok iyi şarkı söylüyorsun.
Söylerken beni dinlemiyordun ki. İpin üzerinde ateşle numaralar yapıyordun.
Hayır, ondan önce. Daha önce gelmiştim.
Sen beni görmemiş olabilirsin ama ben seni gördüm, şarkı söylerken de duydum.
- Çok güzeldi. - Teşekkür ederim.
Annie, sana bir bardak şarap ısmarlayabilir miyim?
- Pek sanmıyorum. - O zaman başka bir anlaşma düzenleyeyim.
Sana bir bardak şarap ısmarlamama izin verirsen, bir daha asla...
...Paris'in sol yakasında ipimi asmayacağım.
- Hiç pes etmiyorsun değil mi? - Hayır, çok ısrarcıyımdır.
- Hayalim. - Bu da sensin. - Evet.
Gelmiş geçmiş en yüce ip cambazı olmak.
Peki bu denli bir yüceliğe erişmek için bu ip ne kadar yüksekte olmalı?
100 kattan daha fazla.
- Bu ağaçlar nerede yetişiyor peki? - Bunlar ağaç değil.
İki muazzam kule.
Eiffel Kulesi'nden 100 metre daha uzunlar.
- Anladım. - Ne düşünüyorsun?
Bilmiyorum, çok şey görünüyor...
- Güzel mi? - Evet, güzel...
...ve tehlikeli, aynı zamanda...
...ve tamamen delilik. Deli misin sen?
Evet, bunun delisiyim. Hayalim bu benim.
O halde yapmalısın.
- İnsanlar bana deli dese bile mi? - İnsanların ne düşündüğü umurunda olmamalı.
Senin ne düşündüğün umurumda ama.
- Şanslıyım o zaman. - Öyle mi?
- Evet. - Senin hakkında ne düşündüğümü söylememi ister misin?
- İstemem. - İstemez misin? - Bir gıdımcık bile mi? - Hayır.
- Tamam, her türlü söyleyeceğim zaten. - Söyleyebilirsin ama umurumda olmaz.
İki tane çok güzel ağacın olduğu bir yer biliyorum.
O zaman fark etmemiştim ancak Annie ilk yardakçım olmuştu.
- Annie. - Evet?
Bence sen de buraya gelmelisin.
- Yok, hiç sanmıyorum. - Hadi, ilk ip deneyimin olur.
- Hayır. - Hadi Annie. Güven bana.
Tamam.
Annie'nin sanat okulunun parkında serpilen...
...iki çok güzel ağaç vardı sahiden.
O da ipimi oraya asmamı sağladı.
Muhteşem olmuştu. Hem her gün pratik yapabilir hem de Annie ile görüşebilirdim.
Sonra bir gün, ipin üzerindeyken...
...çok ciddi duran genç bir adam geldi yanma.
Birkaç fotoğraf çekmemin mahzuru var mı?
- Neden? Ben Philippe. - Merhaba. Ben de Jean-Louis.
- Jean-Louis, İngilizce biliyor musun? - Evet, neden?
Çünkü pratik yapmalıyım, Amerika'ya gideceğim.
- Gösteri yapmak için mi? - Aynen.
Ancak gösterim sadece bir gösteri olmayacak.
- Bir darbe olacak. - Darbe mı?
Evet. İpimi, gizlice...
...dünyadaki en muazzam sahneye giydirmeye kararlıyım...
...ve birdenbire...
...ortaya çıkacağım ve sürprizimi patlatacağım:
Gayriresmî bir cambazlık.
Başarırsam çağın sanatsal darbesi olacak.
Fotoğraflarıma istediğin zaman bakabilirsin dostum.
- Çok asi fotoğraflar. - Sadece fotoğrafçı değil...
...bir de anarşist misin?
Tüm sanatçılar, bir yere kadar anarşisttir.
- Haksız mıyım? - Haklısın.
Ve sen, benim anarşist sanatçı dostum...
...benim resmi fotoğrafçım olabilirsin.
İkinci yardakçım Jean-Louis ile de böyle dost oldum.
Bu darben esnasında gerçekleşirse, çağın sanatsal felaketi olur.
- Daha fazla öğrenmeliyim. - Kapı çalmayı öğrenmen şart!
Cambazlık telini nasıl ayarlayacağımı öğretmeni istiyorum.
Cambazlık ipi mi, neden? Sokak jonglörüsün sen.
Nasıl düzgün düğüm atılacağını öğrenmem gerek.
İpin türünü öğrenmem gerek. Ağırlığı, kalınlığı, kaldırma dayanıklılığı...
Yani, sırlarımı sana öylece vermemi mi istiyorsun?
Öğrenmesi bir ömür süren, sadece oğullarıma verdiğim sırları.
Onları sana öylece vermemi mi istiyorsun?
Parasını verebilirim, param var. Ne kadar olduğu umurumda değil.
Gündoğumunda benimle sirkte buluş.
Jonglörlük paranı da getir.
- Blokları kabloyla ipin arasına yerleştir. - Tamam.
Bloklar tampon görevi görür...
...yani direk gerildiği zaman ip kopmaz.
Ve daima, daima donanımı kendin kontrol et.
Tüm donanımı kontrol etmeden önce sakın ola ipe çıkma.
- Kapiş? - Tamam.
Büyük bir Polonyalı adam vardı, ip cambazıydı. Adı Roman'dı.
İpin doğru gerginlikte olup olmadığını...
...kıçı ve kulağıyla anlayabileceğini söylerdi.
Alttan düğüm, üstten düğüm, kilitle, iyice sık...
...ve öde.
- Bana yırtık para verdin be! - Yok canım, iş görür.
Rudy Baba, ekibiyle seyahat etmeme izin verdi.
Hiç gösteri yapmadım elbette.
Ancak sirk ne zaman boş olsa ipte pratik yapardım.
Çoğu cambaz, uca varınca ölür.
Vardıklarını düşünürler fakat hâlâ ipin üzerindelerdir.
Atacak üç adımın varsa...
...o adımları gururlu bir biçimde at.
Yenilmez olduğunu sanarsan ölürsün.
Bu benden.
Teşekkür ederim.
Birkaç hafta sonra ilk resmi halka açık yürüyüşümü yaptım.
Ufak bir köydeydi, o kadar ufaktı ki haritada yoktu bile.
Ancak köyün belediye başkanı her ilkbaharda şenlik verirdi...
...Rudy Baba da şu ufak gölün üzerinde yürümem konusunda onu ikna etti...
...ki gölden çok bataklık gibiydi.
- Oldu mu? - Kıçını ve ayağını kullanarak sen söyle.
Annie geldi ve plak döndüreci kurdu...
...Jean-Louis de fotoğraf çekmeye geldi.
Gösterime başladım. Her şey gayet iyi gidiyordu.
Ancak sonra, bazı mırıltılar, kıkırtılar ve kahkahalar duymaya başladım.
Meğerse bu öğlen gölde - daha çok bataklık - balık tutma...
...yarışması da varmış...
...ve bu balıkçılar ben yürümeye çalışırken şarap içiyor, bana alaylar...
...savuruyor ve gülüyorlardı!
İpte yürümek, fiziki olduğu kadar akli de bir şey.
Konsantrasyonunuzu kaybederseniz dengenizi kaybedersiniz!
Philippe!
İşte buradayım, diz boyundaki çamurda Rudy Baba "komplimanını" sunuyorum!
Bu benim ilk gösterimdi!
Bir fiyasko! Bundan sonra da kendimi pek iyi hissetmedim.
Sonra bir gün, Seine'nin yanından geçerken ve halime üzülürken...
...yukarı baktım ve Notre Dame kulelerini gördüm.
Ve dedim ki: "İşte ipimi buraya asmalıyım."
"İşte fiyaskoyu böyle telafi edeceğim."
Karanlığın kisvesi altında, elimizde maymuncukla...
Jean-Louis ve ben katedrale sızdık.
Misinamı jonglörlük toplarımdan birine bağladım...
...ve onu Jean-Louis'in beklediği diğer tarafa fırlattım.
Sonra misinayı küçük bir ipe doladık...
...ve onu kuleler arasından geçirdik. Sonra daha büyük bir ip geçirdik...
...sonra da geniş ipi çelik yan duvara iliştirdik.
Yani Jean-Louis ile ben tüm geceyi...
...bu iki eski kulenin arasına ip döşeyerek geçirdik.
İlk turistler sabahleyin gelmeye başlayınca da işe giriştim.
Başardım da. İlk gayriresmî beklenmedik cambazlığımı yaptım.
Bu aynı zamanda şu hissin tadını ilk kez aldığım zamandı...
...gerçekten başka bir dünyaya geçtiğindeki o his var ya.
Fiyaskoyu telafi de ettim. Ya da öyle sandım.
Şu Parisliler kibirden başka bir şey bilmiyorlar. Güzelliği takdir etmeyi reddediyorlar.
Tüm diğer ülkeler; Almanya, İspanya, İngiltere ve hatta Rusya bana saygı duyuyor.
Bana üstat, cesur genç şair diyorlar.
Fransızlarda böyle şeyler ne arar!
- Bana suçlu, barbar diyorlar. - Baksana.
Bu bir işaret.
Notre Dame hikayemi yayınlayan gazete. Kader bu.
Neredeyse bittiği, alçak katların şimdiden dolu olduğu yazıyor.
Annie, çantaları hazırlamalıyız.
- Kocamanlar! - Evet.
Devasalar.
- Düşündüğümden çok daha uzunlar. - Evet.
Saçma. Çok saçma.
Olamaz. Tırmanmaya elverişli değiller.
Sürekli yükseliyorlar, bir türlü bitmiyorlar. İnsanlık değil bu.
Bitti. Bitti.
- Ne bitti? - Darbe! Hayalim mahvoldu!
Şu canavara baksana! Canavarlar! Canavarlar!
- Sakin ol! - Bu imkansız!
Mümkünata ilişkin bir işaret yok, bunun yapılması imkansız!
Selam. N'abersiniz?
Merdivenler yukarı çıkıyor. Sen otele dön.
Beş saate dönmezsem beni karakolda ara.
Çatıya çıktım, durduran olmadı.
Kendimi bir adada, havada süzülürken, ıssızlığın eşiğinde buldum.
Elbette otomatik olarak diğer kuleye baktım.
Ancak sonra, aşağıya bakmaya cesaret etmem gerekti.
Boşluğun ne olduğunu bildiğimi düşünüyordum. Ben bir ip cambazıyım.
...boşluk benim alanım, değil mi? Bu sefer değil.
Ancak hâlâ fısıldamak için cesaret topluyordum.
Fısıldadım, böylece iblisler beni duyamayacaktı.
İmkânsız. Ama yapacağım.
Çok saçma.
İngilizce, sadece İngilizce. New Yorklular gibi olmalıyız.
Sözüm ona "darben", saçma bir şey.
- İşte al sana İngilizcesi. - Bu yüzden planladım ya zaten.
Planladın mı? Ciddi misin sen? Diğer çatıda ne olduğunu asla bilemezsin.
İnşaat ekibinin ne zaman geleceğini veya ne zaman bırakacağını bilemezsin.
Kuleler arası mesafeyi veya cevalettileri nasıl sabitleyeceğini asla bilemezsin.
Nasıl? Onları ön cepheye bağlayabileceğimiz bir yer yok.
Bu arada bunu yapmak kaç gününü aldı?
Hadi ama, çok güzel değil mi?
- Cavaletti nedir? - Şu ipler.
Rudy Baba onlara cavaletti diyor. Yürüme ipini dengede tutuyorlar.
"Yürüme ipi."
İpi boşluktan nasıl geçirmeyi planlıyorsun?
Notre Dame'de yaptığımız gibi. Misinayla başlayacağız...
...o bir ipe bağlı, o da bir kabloya bağlı.
Peki misinayı karşı kuleye nasıl geçireceğiz?
Doğru, jonglörlük topunu fırlatmak için fazla uzak. Ama şöyle düşünüyordum...
...telsiz kontrollü uçak alırız...
...ve onu aradan uçururuz. Fantastik olacak.
Onu yapmayı öğrenmesi yıllar alır Philippe. Anladın mı?
Bunu yapmalıyız! Kulelerin inşaası neredeyse tamamlandı, vaktimiz azalıyor!
Başarmama yardım etmen gerek. Başardığımızı düşünsene bir!
Gelmiş geçmiş en cesaretli sanat işi olabilir!
Cesaretli mi? Cesaretli mi dedin? Delilik bu!
Evet delilik. Aklıselim biri böyle bir şeye kalkışmaz. İşte bu yüzden yapmalıyım.
Çünkü daha önce yapan olmadı ve kabul ediyorum, deliyim.
- Evet! - Evet! - Evet delisin! - Deliyim!
- Sen delisin! - Evet, tamamen deliyim! Tamamen!
Ben de senin bu huyunu seviyorum!
Benim bu huyumu seviyorsun! Deliyim, kafadan kontağım!
- Gitmeliyim. İpi karşıya nasıl geçireceğimizi bulacağım. - Evet!
- Sen de cavalettileri nasıl sabitleyeceğimizi bul. - Tamam.
- Anlaştık mı? - Anlaştık.
Cavalettiler dikey olamaz.
Yatay, yürüme ipine paralel olmalılar.
- Paralel mi? - Hoş durmayacak...
...ama ipin sallanmasını engelleyecektir.
Ve üç cıvatalı cavaletti kelepçesi kullanmalısın, iki değil.
Bu denli geniş bir açıklık, bağlantı levhalarına muazzam bir baskı yapar.
Sen yürürken de bir cıvata çatlar.
Ve tahta. İple bina payandaları arasına blok koymayı...
...asla unutmamalısın.
Böylece bina nefes aldığında...
...tahta kırılır ama ip kırılmaz ve seni ikiye bölmez.
Tamam. Tahta.
Bir de...
...şöyle yapacaksın Philippe:
Kostümünün altında emniyet kemeri olacak, bir emniyet halatına bağlı olacak...
...o da karabinaya bağlı olacak. - Güvenlik halatı mı? Karabina mı?
Bu yürüyüşü güvenlik halatıyla yapmam!
O yükseklikten görünmez! Kimsenin aklına bile gelmez!
İlk cavalettiye gelince ne yapayım?
Sen bir sanatçısın. İpe diz çökersin, birinin kancasını çıkartır...
...diğerine takarsın. İzleyiciler de selam verdiğini sanar.
- Bunu yapmam, bunu asla yapmam! - O halde neden buraya geldin?
Çok bildiğin için mi? Bana yanıldığımı mı söylüyorsun?
Hayır! Bana ipi nasıl ayarlayacağımı söylemeni istiyorum...
...bir korkağın yapacağı gibi uyduruk bir yürüyüşü değil!
Ne yapmaya çalıştığımı kavrayamıyor.
- Onun ipiyle benim ipim aynı kefede değil ki! - Git konuş onunla.
- Ben mi konuşmalıyım? - Evet, git de konuş.
- Git ve özür dile. - Özür falan dilemem!
Dilersin. Başka şansın yok, sen de biliyorsun.
Rudy Baba üzgünüm ama eğer emniyet halatı ile yürürsem...
...bunun bir anlamı olmayacak.
Philippe, oğullarım dört dörtlük ip cambazıdırlar.
Yine de böyle bir yürüyüşü emniyet halatsız yapmaya çalışmalarına ölsem izin vermezdim.
Evet ama ya sen? Sen emniyet halatıyla mı yürürdün?
Yıllar evvel beni bu evde eğitmeye başladığın vakitlerde...
...aptal bir velettim ve seni hiç dinlemedim.
Ama asla aklımdan çıkmayacak bir şey öğrettin bana.
Dedin ki: "Sahnede asla yalan söyleyemezsin.
Seyirci her zaman kalbinden geçeni bilir."
Sanırım şu an anlıyorum.
Bilirsin Philippe.
Yapmakta olduğun şeyi anlamıyor olabilirim.
Ama bu...
...bu, bir şey yani.
Güzel bir şey.
Bu büyükbabamındı.
İhtiyacın olacak.
Buna da.
Şu an benim sırlarım senin sırların.
Teşekkürler.
Hızlı. Daha sert.
Daha hızlı.
Daha sert.
Deniyorum!
Sen kuleler arasında uğuldayan korkunç fırtına rüzgarısın!
- Merhaba. Nasılsın? - Selamlar, selamlar.
Seni görmek çok güzel!
Bu sıkı bir arkadaşım olan Jean-Francois.
Darbende suç ortağı olmak istiyor. Macera arayışı içerisinde.
- Bu Annie. Bu da Jean-Francois. - Merhaba. - Merhaba.
- Bu da Philippe. - Memnun oldum Jean-Francois.
- Bana Jeff diyebilirsin. - İngiliz bir isim! Sevdim bunu!
Hoş geldin Jeff. Darbemize hoş geldin.
- Söylesene, daha önce hiç... - Maalesef Jeff İngilizce konuşamıyor.
Çok az İngilizce biliyorum.
Örneğin altı kere altı, otuz altı.
- İngilizcesi kötü değil işte. - Evet ama sadece sayılarda.
Lisede matemetik öğretmeni.
Ayrıca...
Ayrıca yüksekten korkuyor.
Harika.
Ben de cebirden korkarım.
Neyse, Jeff. Darbemize hoş geldin.
Söyle bakalım seksen biri yirmi yediye bölersek kaç eder?
- Üç. - Doğru.
Sen 3 numaralı suç ortağısın.
Peki on bir kere on? - Yüz on. - Doğru.
Yüz on kat. Binaların uzunluğu o kadar.
Çocuklar, sanırım ben üzerime düşen görevi yaptım.
O da ne? Ok ve yay mı?
Kumanda kontrollü uçak kadar sansasyonel değil ama ses falan çıkarmaz.
İşe yaradı! İşe yaradı!
İşte o zaman yeteri kadar param, suç ortağım ve şöyle böyle de bir planım vardı.
Geriye kalan tek şey tarih belirlemekti.
Havalar soğumadan evvel olmalıydı.
Elbette kuleler tamamlanmadan önce de...
- Bu yüzden 6 Ağustosu seçtim. - 6 Ağustosu seçiyorum.
Bugünden itibaren 3 ay var.
Jeff ve Jean-Louis temmuzun sonunda New York'a uçacak.
Aynı zamanda Amerikalı suç ortakları da aramaya başlayacağız.
Bu yüzden, 6 Ağustos.
Polietilen halatlar, kenevir halatlar, tahta ve üç bobinli küçük makara...
...tek bobinli geniş makara, kayışlar, çelik tel, 25 inçlik kablo...
...palangalar, inşaat eldivenleri, İngiliz anahtarları...
...mezura ve 4 adet destek çubuğu.
Tüm bunlar ne için?
Dünya Ticaret Merkezi Kuleleri arasına ip gerip üstünde yürüyeceğim.
Yolun açık olsun! Sıradaki!
New York'a döndüğümüz gibi casusluk işlerine başladım.
Bazen sabahın altısında olmak üzere her gün kulelere gittim.
Ayrıca her gün farklı kılıktaydım.
Her şeyin fotoğrafını çekip kulenin her bir noktasını not aldım.
Bildiğiniz üzere kuzey kulesi 2 yıl içinde tamamlandı...
...ve güney kulesi de 80. kata kadar tamamlandı.
- İki kule de iş için açık durumda. - Bay Tozzoli, affedersiniz.
Ben Toulouse Cezanne, Mimari Dergisi'nden geliyorum.
Mümkünse güney kulesinin en kuzey köşesi ile kuzey kulesinin...
...en güney köşesi arası mesafeyi söyleyebilir misiniz?
- Efendim? - Kuleler arasındaki tam mesafe.
Lou?
43 metre.
Asansörlere bindim. Yavaş ve hızlılara.
Yüksek çatıya ve alçak çatıya gittim. Yüzlerce kez bindim.
İnşaat yapan işçileri, yükleme alanların...
...teslimat yapan kamyonları izledim. Zamanları kaydettim.
Ne zaman geldiklerini, ne kadar durduklarını, ne kadar evrak alışverişinde bulunulduğunu.
En iyi kostümümse mimardı. Kravat takıp elimde taslak tutuyordum ve...
...önemli görünmeye çalışıyordum. Bana her şeye ulaşmam için kapıları açıyordu.
Philippe, bu çok kötü duruyor. Belki de hastaneye gitmelisindir.
- Diktirirsin. - Hayır, iyi olur ya.
Tarihe baksana.
Darbe 3 hafta sonra ve Jean-Louis ve Jeff haftaya gelecek.
Ayrıca kuzey kulesinin çatısına hala erişimim yok.
O ayakla ip üzerinde yürüyebilir misin?
Evet, o zamana kadar bir şeyi kalmaz da yarın ne yapacağım ben?
Bu haldeki bir ayakla nasıl casusluk yapmaya devam edeceğim ki?
- Koltuk değneği gerekir mi? - Hayır, gerekmez.
İşte bu! Koltuk değneği!
- Sizin için kapıyı açayım. - Teşekkürler.
Bırakın da yardımcı olayım.
- Buyurun efendim. Ekspres asansör. - Teşekkürler.
- En yakın zamanda iyileşmeniz dileğiyle. - Şimdiden iyi hissetmeye başladım.
- Kaçıncı kat? - 85, lütfen.
Kusuruma bakma ama sormak zorundayım. Burada ne arıyorsun?
Buraya ait değilsin.
Evet, oldukça haklıyım.
Burayla hiçbir alakan yok.
Değil mi Philippe?
Biliyordum! Philippe Petit, gözü pek ip cambazı!
Seni Paris'te Notre Dame'da gördüm.
- Evet, evet. - Vay canına.
Aynasızların seninle ne yapacakları hakkında hiçbir fikri yoktu.
Hiç fikirleri olmadı ki.
- Barry. Barry Greenhouse. - Merhabalar.
Adım bu işte.
Yani burada, New York'ta da mı gösteri yapacaksın?
- Evet, evet. Burada mı çalışıyorsunuz? - Evet.
Beyaz Sigorta.
O adam 82. katta çalışıyordu.
Bir şekilde suç ortağım olması için aklını çelmem çok önem arz edebilirdi.
Kuzey kulesinde çalışıyordu. Merdivenlere ve kuzey kulesi çatısına erişimi vardı.
Bekle, Barry! Bir dakika!
Annie ve ben onu akşam yemeğine davet ettik.
Casusluk dokümanlarımı ve zaten tanık olduğu...
...Notre Dame kupürlerimi verdim ki ciddi olduğumu anlasın.
Sonra da yavaş yavaş izah ettim.
Ve güneş doğduğunda da...
...yürüyeceğim.
Hiç şüphe yok ki bu yasadışı bir şey.
Tehlikeli olmasını geçtim baltalayıcı bir davranış.
Bu kesinlikle yolunu şaşırmış, anarşist, tepesi atık...
...ve huzursuz birinin yapabileceği bir şey.
İçerideki adamınızı buldunuz!
Philippe!
Hoş geldin. Hoş geldin, Jeff.
Nasılsın bari?
- Dostum! - Merhaba.
- İşte buradalar. - Vay canına.
Faciaya yol açabilir bu. Neden çatıya çıkmak için geceyi bekliyoruz ki?
Çünkü sabah birisiyle karşılaşma ihtimalimiz daha yüksek.
Ama gece ise orada olmamızın bahanesi olmaz.
Gün içerisinde karşılaştığımız insanlar nereye gittiğimizi soracak.
Gün boyunca "Şu ofise gidiyorum." diyebilirsin ama gece vakti diyemezsin.
- Neden titriyorsun? - Yüksekten korktuğumu söylemiştim.
- Bu yükseklikten bile mi? - Bir adım yükseklik bile yeter.
Peki ya bekçiler?
Sadece bir tane var. Geceleri ise inşaat halindeki katlarda takılıyor.
Onu atlatması mesele olmaz yani.
- Çatıya hayatta çıkmaz. - Philippe.
- Philippe, ne yapıyorsun? - İnterkom lazım bize.
İstediğiniz şey bu.
- Telsiz lazım size. - Hayır, ben interkom istiyorum.
- Bunun gibi, kablolu. - Bu mu?
- Evet. - Şurada duran mı?
- Evet, lütfen. - Bunu istemezsin ki.
Kabloluların modası geçti. Aradığın şey bu işte.
- Kablosuz yani. - Hayır, bu interkomu istiyorum.
Dostum beni dinlemiyorsun. Sana iyilik yapmaya çalışıyorum.
Bunun üretimi durduruldu, garanti veremem yani sana.
Umurumda değil. Bunu istiyorum. Kabloluyu. Lütfen.
- Pekâlâ, nasıl istersen. - Teşekkürler.
- Patron sensin. - Peki.
- Bir avuç aptal olduğumuzu mu sanıyor? - Bizi kandırmaya çalışıyor.
- Telsizin neyi var ki? - Aynasızların dinleyememesi için kablolu gerekir.
Çocuklar, uyuşturucu ticareti ya da banka soymayı düşünüyorsanız dikkatli olun.
Yoksa New York'ta tek Fransızca bilenlerin siz olduğunuzu mu sandınız? Anladım.
Sorun yok bu arada.
Banka soyguncularına karşı kin falan tutmuyorum.
Bence akşam yemeğine davet edelim.
- Ben Philippe. - Jean-Pierre.
Amerika'da JP derler.
New Jersey'in Fisher Endüstriyel Kablo Şirketi'ne hoş geldiniz.
- Gerçekçi duruyor. Kimin eseri? - Çok uzun hikaye.
- Eminim öyledir. Peki işte bir ismim olacak mı? - Evet, burada en çok yaşayan kişi sensin.
- Personel yöneticisisin. - Havalı. Bunu sevdim.
- Ne yapmam gerek peki? - Daha fazla suç ortağı bul.
Tam adamı karşında.
İp konusunda yardımcı olabilirim.
Düğüm atmada üzerime yoktur. Karides teknesinde çalışmıştım.
Evet dostum. Bana da güvenebilirsin.
Özellikle de ip gerçekten yüksekteyse. Anladın mı?
Anladın işte! Gerçekten yüksek!
Neden İkiz Kuleler peki?
Herkes o çirkin kutulardan nefret eder. İki kocaman dosya dolabı gibiler.
Şu nasıl? Neden Chrysler Binası'na tırmanmıyoruz?
Bir gezi olacak sonuçta, değil mi?
Durum fena. Bu ikiliye güvenmiyorum.
J.P. Bu ikiliye güvenebilir miyiz?
Az bir vaktim vardı. Ya bunlar ya da yoldan geçen iki serseri.
Yarın. Darbe yarın.
Yarın büyük gün. Hepiniz planı biliyorsunuz.
İşçiler saat 7'de gelecek.
Bu yüzden saat 6'da ipin üzerinde olmalıyım. Dinlemiyorsunuz ki.
Neden kimse beni dinlemiyor? Biraz dikkatinizi verir misiniz?
- Philippe, bir şeyler ye. - Yemek mi? Yemeğin sırası değil. Planı tekrar etmeliyiz.
20 kere tekrar ettik bu planı.
O zaman yirmi birinci geliyor.
Öğlen 2'de kamyonete bineceğiz ve JP sürecek.
Kuzey kulesinde Jean-Louis, Annie ve Adolf inecek.
Barry ile buluşacaksınız ve sizi kendi katında gizleyecek.
Ta ki sizi gizlice çatıya giden merdivenlere sızdırabilene kadar.
Kalanlar yani sen, JP, sen, Jeff ve sen, bir de David olarak...
...işçi kostümlerimizi giyip ipi ve ekipmanları inşaat asansörüne getireceğiz.
82. kata kadar çıkmamız lazım.
Bölge temiz olduğu gibi olanca hızla eşyaları çatıya bırakıp işe koyulacağız.
Gece yarısında da bitireceğiz.
Duydunuz mu? Gece yarısı.
Bu, kuzey kulesine sızıp teçhizatı kontrol etmem için vakit verecek bana.
İki kuledeki teçhizatı da kontrol edecek vaktim olmalı.
Ve şafak vakti, saat 6'da, ilk adımımı atacağım.
- Philippe. - Efendim?
- Bence beklemeliyiz. - Olmaz!
- Daha düzgün suç ortakları bulmalıyız. - Ok yaydan çıktı.
Ya şimdi ya da hiç.
Yemek pişti bir kere.
Yemek pişti mi? Ne alaka şimdi?
Fransızca. Yemek benzetmesi.
Yılın her gününe özel 365 farklı çeşit peynir tipi olan bir ülke.
Elbette ki mutfakla alakalı benzetme olacak.
- Yemek pişti bir kere. - Yemek pişti bir kere.
Ok yaydan çıktı bir kere. Geri dönüş yok artık.
Biz burada ne yapıyoruz? Bakın, havalı ne yapıyorsak yapalım...
...hapse girmek istemem.
Özellikle de yemek konusunda kafayı bozmuş birkaç Fransız yüzünden.
- Bu oyun bozanlık dostum. - Bu adam kesinlikle keçileri kaçırmış.
Biz de oturup kendini öldürüşünü mü izleyeceğiz?
- İpte yürümeyi biliyor mu bari? - İpte yürümeyi biliyor, mesele o değil.
Mesle aklını kaçırması.
Aklını kaçırıyor olabilir ama pes edecek değil.
Asla pes etmez. Sadece yardımınıza ihtiyacı var.
Bence bunu başarabilir.
Olacak şey çok fev...
Fevkalade.
Evet, çok fevkalade olacak.
Darbeden önceki geceydi ve elbette ki uyuyamadım.
Çok önemli bir şeyi unutmuştum. Tabutu çivilemeyi unutmuştum.
Aslında tabut falan yoktu. İçinde kablo bulunan kasaydı sadece.
Ama zihnimde o kasa bir tabuta dönüşmüştü.
Ne yapıyorsun? Tüm komşuları ayağa kaldıracaksın.
- Tabutu çivilemeyi unutmuşum. - Öyle demeyi kes!
- Bir tabut da olabilir sonuçta. - Komik değil bu. Derdin ne senin?
- Ölmeyi falan mı istiyorsun? - O kelimeyi kullanma!
Asla o kelimeyi kullanma!
Hadi ama. Ölüm, tabut, ölmek. Hepsi aynı şey.
Neden yapıyorsun bunu? Neden birden bana karşı cephe aldın?
Cephe almak mı? Kimse daha fazla destek olamazdı sana!
Neden o kelimeyi kullanıyorsun o zaman?
En tehlikeli işimi yapmadan önceki gece neden aklıma sokuyorsun onu?
- Neden bu kadar umursamazsın? - Umursamaz mı?
- Buradaki en bencil ve en kendini beğenmiş- - Evet, kendimi beğendim! Beğenmek zorundayım!
İp üzerinde yürümek için. İpe hükmetmek için.
Peki dostlarından, suç ortaklarından ne haber?
Bir kez olsun teşekkürlerini sunup taktir bile etmedin onları!
- Kendilerini taktir ettiğimi biliyorlar. - Bok biliyorlar.
Evet! Şimdi gidip onlara teşekkür etmemi mi istiyorsun yoksa?
Hepsini kaldırıp teşekkürümü edebilirim!
- Yat gitsin. Yorgunluktan ölüyorsun. - Annie.
Kafam şüphelerle dolu. Ya eğer...
...boşluğa bakıp ipe adım atma vaktim geldiğinde...
...ipe ilk adımımı atamazsam.
Kalbin ne yapacağını söyler.
Annie. Beni gerçekten anlayan tek kişisin.
Senin sayende bu yürüyüşü yapabileceğim. Bana güç ve yetenek veriyorsun.
Sen olmasaydım yapamazdım.
Sorun çıkmayacak.
Herkes kalksın! Kalkın! Kalkın!
Size söylemem gereken bir şey var.
Daha önce hiç söylemediğim önemli bir şey.
Teşekkürler.
Şimdi biraz dinlenelim. Yarın büyük gün.
Gördünüz mü? Kaçırdı aklını sonunda.
Hepimiz minibüse binince içimden şöyle dedim:
Tamam. İşte şimdi başlıyor.
Darbe başladı.
Hayatım artık benim kontrolüm altında değil.
Hadi ama acele edin! Yasak bölgedeyim!
İçerideki adamımız Barry sayesinde Albert'la Jean-Louis'i kuzey kulesine soktuk.
Plan, gece yarısına kadar onları Barry'nin ofisinde saklamaktı.
Yasak bölge.
- Hoşça kal. - Yasak bölge!
Görüşürüz. Seni seviyorum.
Ben de seni seviyorum.
Albert ve Jean-Louis tam bir mimar gibi giyindiler.
İçinde ekipmanlar bulunan ağır ataşe çantalar taşıyorlardı.
Ayrıca içinde ok ve yayın bulunduğu plan tüpü vardı.
Güney kulesinin yükleme alanına inerken o eğimi hissettim.
Biliyordum! Biliyordum! Paçayı ele verecektik!
Orada dur bakalım, kovboy.
Ses falan çıkarmayın.
- Ne taşıyorsunuz? - Teslimat işte. Fisher Endüstriyel Kablo Şirketi adına.
- Fisher Endüstriyel Kablo Şirketi de ne? - Birkaç ay önce bir kablo çekmiştik.
Şimdi de gelip eskisini sökmemizi ve onarmamızı istediler.
Pekâlâ, dümdüz git. Yükleme alanı orada.
Polis bayağı şüphelendi gibi. Altıma sıvadım resmen.
Olmaz! Olmaz!
82. kata teslimatımız var. Fisher Endüstriyel Kablo Şirketi.
Hayır, hayır. Sadece adı bulunan teslimatlar yukarı çıkar.
Tüm asansörler kiralandı bugün.
- Haftaya tekrar gelin. - Haftaya mı?
Evet, haftaya. Hadi. Eve dönün.
Duydun mu? Asansörler kiralanmış. Bugün çıkmamız imkansız.
Hiçbir yere gitmiyoruz. Fikrini değiştir.
Mola veriyoruz. İşçi molası.
Affedersiniz, rahatsız etmek gibi olmasın ama adınızı öğrenebilir miyim?
- Frank Silvani. - Sicilyalı mısın?
- Calabrese. - Harika.
İki kat altımda oturan iki Sicilyalı komşum vardı.
Hep kalamar pişirirlerdi. Etraf boktan beter kokardı.
Şu lanet Nixon'un yaptıklarını aklın alıyor mu ya?
Bana kalsa ömrünün geri kalanını hapiste geçirir.
Aynı babam gibi konuştun. Kennedy'nin vurulduğu gün...
...tam bir bok çukuruna battık demişti. - Yerden göğe kadar haklı.
- Adın ne demiştin sen? - JP.
JP Morgan'dan geliyor.
Elim kolum bağlı şekilde oturup işçileri seyrettim.
Zihnimde hepsi salyangoz gibi hareket ediyorlardı.
İyi akşamlar çocuklar. Yorucu bir gündü. İyi dinlenin.
Siz hâlâ burada mısınız?
Bakın Bay Cielani, açık açık söyleyeceğim. Bu teslimatı yapmazsak bizi kovacaklar.
Şuradaki Phil'in de hayatı bitmiş olur.
- Ne taşıyorsunuz? Kaçıncı kata? - Seksen ikinci kat.
Hey Jimmy! Şunları seksen ikinci kata çıkar.
- Dalga geçiyorsun, değil mi? - Hadi. Son sefer, tamam mı?
- Hadi bakalım. - Teşekkürler efendim.
Tamam, tamam. Hadi, mesai bitti!
- Kaçıncı kat? - Biz... - Yüz onuncu kata çıkıyoruz.
Yüz on mu? Orada hiçbir şey yok. O kat sadece servis için.
Evet, bize de orası lazım. Çatıya yakın olmamız lazım.
Çatıya mı? O niye?
Tüm anten parçalarını getirdik de ondan.
- Anten. - Anten direği.
- Elektrikli güvenlik teli.
- Yalıtımla ilgili tüm parçalar bizde. - Yalıtım. Ölçüm yapmalıyız.
Doğru, ölçüm yapmadan hiçbir bağlantıyı kuramayız.
- Anten sistemini kurmak için 4 ay geç kaldık. - Ve bu çok büyük bir sorun.
Her neyse. Parmaklarınıza dikkat edin.
Pekâlâ, J.P.
Yüz onuncu kata geldiğimizde malzemeleri dışarı taşırız.
Sen bu adamı aşağı götürürsün.
Çok şanslıydık.
Asansör bizi yüz onuncu kata götürüyordu.
Bu da J.P'nin asansör görevlisini geri götürmek zorunda olduğu anlamına geliyordu.
Bizimle kalırsa, darbe sona erer.
Yüz onuncu kat.
Jimmy, gerçekten çok teşekkürler. Gel sana bir bira ısmarlayayım.
Bunlar daha malzemeleri indirecek. Yapacak bir sürü işleri var.
Sabaha kadar sürer. Onlar geri inerler.
- Her neyse. Parmaklarına dikkat et. - Peki.
Soy ismin Kommedas. Yunan mısın?
Benim de Yunan bir komşum vardı. Sürekli kuzu eti yiyordu.
Varsa yoksa kuzu eti.
Dostum, bu artık yerinden kıpırdamaz.
Burada açalım.
Tamam.
Önce teli çıkaralım. Biri bizi durdurursa anten kablosu deriz.
- Bu tel de bayağı ağırmış dostum. - Sessiz ol.
Öyle boş bir ağırlık değil yani. Hakikatli bir ağırlık bu.
Ortam beni korkutmaya başladı.
Siktir! Siktir, bu aynasız!
- Aynasızlar geldi dostum! - Saklan, saklan!
- Kahretsin. Aynasız geliyor! - Sessiz ol.
Kahretsin. Çok korkuyorum dostum. Hemen dibimizde.
Ben yapamam. Tüyüyorum ben.
Tamam dinle. Sana ihtiyacım yok. Gidebilirsin. Tamam mı? Git hadi.
Hayır, orada merdiven var. O merdiven 82. kata iniyor.
82. kata asansörle in.
Dinle dostum. Size böyle radikal bir olayda yardım etmek isterdim ama...
Ben topukluyorum dostum.
Tek umudumuz güvenlik başka bir kata giderdi veya...
...karanlık olunca onu atlatabilirdik.
Ama itiraf etmeliyim o an darbemin sonlandığını düşünmüştüm.
- Ben de her yerde seni arıyordum. - Her şey yolunda mı?
- Ufak bir pürüz çıktı ama her şey yolundadır. - Peki.
Tanrım! Buraya nasıl kapı koymazlar.
Birisi düşüp ölebilir.
Orada öylece, ufak bir demirin üzerinde dengede durmaya çalışıyorduk.
En kötü ve en acı verici yanıysa inşaat ayakkabılarımız ayaklarımızı mahvediyordu.
Telsizi görüyordum ama güvenlik ortada yoktu.
Ne demek oluyordu şimdi bu? Güvenlik gitmiş miydi?
Yoksa sadece görüş açımın dışında bir yerde mi oturuyordu?
Telsizini bırakıp gitmezdi değil mi?
Jeff'e döndüm ve yüzündeki dehşeti gördüm.
Ve yüzündeki bu dehşet benim de kafamı kurcalamaya başlamıştı.
Ben de aklımda kötü kötü şeyler düşünmeye başladım.
Zaman geçiyordu. Ben de telsizden gözümü almıyordum ama öylece duruyordu.
Ben de merak etmeye başladım. Bu telsizin olayı neydi?
Benimle oyun mu oynuyordu?
Dışarı çıkmamı ve bana gülmeyi mi bekliyordu? Uyuya mı kalmıştı?
Gece yarısından 1 saat kadar sonra...
Gitmiş.
- Güvenlik gitmiş mi? - Onu göremiyorum.
3 saattir oradaymışız.
- Ne olmuş? - Bilmiyorum.
Belki de kafayı bulmuştur.
Ölmüş de olabilir.
Bak! Başarmış!
Oku fırlatmaya hazır. Sen güvenliğe bak.
Jean-Louis’le el hareketleriyle anlaştık.
Şu an oku fırlatmaya hazır olduğunu söylüyordu.
Sinyali verdikten 5 saniye sonra oku fırlatacaktı.
5 saniye geçti fakat hiçbir şey olmadı.
Okun saplanma sesini duymaya kilitlenmiştim ama hiçbir şey duymadım.
Etrafa baktım. Ok falan yoktu. Belki de ok çok ileri gitmişti.
Ben de bu görünmez ipe değme umuduyla kollarımı çırpmaya başladım...
...ama hiçbir şey hissetmiyordum.
- Philippe, ne yapıyorsun? - İpi arıyorum.
Ne kadar açık yerim olursa ipe değme olasılığı o kadar yüksek olur diye...
...kıyafetlerimi çıkardım. Böylece ipi hissetme şansım yükselecekti.
- Yardım lazım mı? - Hayır! Sen güvenliğe bak!
Hayır, hayır!
- Philippe! - Ne var?
Güvenlik gitmiş!
Üstümü giydim ve malzemeleri en hızlı şekilde yukarı taşıdık.
Bence şimdi gidip dinlenelim, sabah geri geliriz.
- Sen gidebilirsin. Ben kalıyorum. - Tüm gece mi? - Evet.
Annie buradan yapabileceğin bir şey yok. İş Philippe'te bitiyor.
Ayrıca boynunda dürbünle çok şüpheli duruyorsun.
- Arada dolaşırım. - New York tehlikelidir. - Bana bir şey olmaz.
Acaba Philippe hâlâ burada beklediğini biliyor mudur?
- Sabah sana çörek getiririm. - Teşekkürler.
Tamam, güzel. Noktayı işaretledi.
Jean-Louis'in işareti!
Alo Jean-Louis. Beni duyuyor musun?
- Net ve temiz. - Tamam, güzel. İletişimi sağladık.
İpi ölçüp cavalettileri nereye koyacağımızı hesaplayacağım.
Al. Benim için çok değerlidir.
Hayatım pahasına koruyacağım.
Garbowskii uyanık mısın?
- Çok komiksin. - 37. katta bir şeyi kontrol etmeni istiyorum.
Ne var ki?
Sucuk, sosis ve ekstra peynirli bir şey var.
Ağzından bal damlıyor.
Neredeyse yakalanıyorduk.
Bize bir alarm lazım.
Pekâlâ, cavalettileri tutturdum. Teli geçirmeye hazırız. Hazır mısınız?
- Hazırız. - Peki, önce ağır ip sonra yürüyüş teli.
- İpi aldık. - Tamam, teli yolluyoruz.
Tamam. Tamam.
Tut. Tut! Tut!
Bir sorunumuz var.
İpi çekmek için elimizden geleni yapacağız.
Şafak sökmesine birkaç saat kaldı.
Elimizden geleni yapacağız.
Philippe, bu delilik. Asla zamanında bitiremeyiz.
- Evet, yaparız. Bitiririz. - Hayır, yapamayız! Bitiremeyiz!
Yakalanıp hapse gireceğiz. Yürüyüş için hapse girmek istemiyorum. Yürüyüş güvenli değil.
Düşmeni öyle durup izlemeyeceğim. Benden bu kadar. Ayrılıyorum.
Peki Albert, beni dinle. Evet, haklısın tamam mı?
İş sabaha kadar bitmezse ve güvenli değilse yürümeyeceğim.
- Bil bakalım kim gece iyi bir uyku çekti. Sana çörek getirdim. - Teşekkürler.
- Vay, ipi çekmişler. - Evet ama hâlâ gergin değil.
Bir sorun var.
- Philippe, orada mısın? - Evet, buradayım.
İyi haber, telin bu tarafı gerginleşti ve güvenli bir durumda.
Kötü haberse Albert işi bıraktı.
İş yapmıyor. Güneşin doğduğunu ve darbenin sona erdiğini söylüyor.
Destek direğiyle kablo arasına tahta koydun mu?
Philippe, beni duymadın mı? Albert bildiğin grev yapıyor. Kılını bile kıpırdatmıyor.
Sadece bu da değil, bir kamera getirdi ve resim çekiyor. Resimleri satacakmış.
Biliyordum. Sana bu adama güvenemeyiz demiştim.
Pekâlâ dostum, yine ikimiz kaldık.
Bir şey daha, resmi fotoğrafçım her zaman sen olacaksın.
İşe yarıyor!
Kablo hareket ediyor!
- Başarıyor. - Bak, ip yukarı kalkıyor.
Asansör! Asansör!
Hadi, hadi! Yardımın lazım.
Asansör geliyor! Çalışanlar birazdan gelecek!
Gel benimle! Cavalettileri gerginleştirmemiz gerek!
- Philippe, yapamam! - Jeff, yalvarıyorum.
- Yardım etmezsen her şey biter. - Yapamam.
Evet, yaparsın. Aşağı bakma. Başka şeyler düşün.
Hadi. Söyle bakalım.
- Yedi kere yedi? - Kırk dokuz.
- Dokuz kere sekiz? - Yetmiş iki. - Doğru.
Dikkat et.
Bu tarafa dön.
Sen burada dur. Ben diğerini sıkılaştıracağım.
Philippe, beni bırakma!
- Yedi kere sekiz? - Elli altı.
- Doksan altı bölü sekiz? - On iki.
Hadi gidelim!
Mükemmeldin. Teşekkürler.
Asansör.
- Onunla ne yapacaktın? - Neyle?
Bu da maceramda ''Gizemli Ziyaretçi'' diye adlandırdığım bölüm.
Kim olduğuna dair en ufak bir fikrim yok. Onu bir daha hiç görmedim.
O an neler düşündüğünü hayal bile edemiyorum.
Sıra kostümümü giymeye gelmişti.
Ama özel olarak yapmalıydım. Soyunma odam biraz uç bir yerdeydi.
Manhattan sokaklarının görebildiği bir yerde değildi.
Soyunma odası alışkanlığını da bana Rudy Baba öğretmişti.
Burası değişimin gerçekleştiği yerdi.
Burası, sıradan bir adamın sanatçıya dönüştüğü yerdi.
Bir artiste.
Tanrım, düşüyor!
Yok yok, sadece tişörtüymüş. Sadece tişört.
Hey, daha bir şey yok mu?
Acele etse iyi olur.
LÜTFEN DOKUNMAYIN SANATÇININ İPİNE DOKUNMAK ONU HAYATİ TEHLİKEYE SOKAR
Kostümümü düşürdüm! Tam bir trajedi!
Hayatımın en büyük gösterisi ve kostümümü düşürdüm! Aşağı düştü! Kostümüm yok!
- Ne? - Tişörtümü düşürdüm! Bunlar benim kostümüm değil!
Ne yapacağız?
Yürüyeceğim. Ne olursa olsun yürüyeceğim.
Bu saçma tişörtle de olsa yürüyeceğim.
Bir ayağım kulede bir ayağım teldeydi.
Dünya yok olmaya başladı.
Jeff artık yoktu.
Kulelerimden eser yoktu.
Artık New York'un sesini duymuyordum.
Her şey sessizleşmişti.
Tek gördüğüm sonsuza giden telimdi.
Tüm ağırlığımı telin üzerine verdiğimde artık bir ip cambazı olacaktım.
Tüm bedenimle telde yürümeye başladığım gibi...
...kalben bir duyguyu hissettim.
Tellerin beni desteklediğini hissediyordum. Kulelerin teli desteklediğini de.
Tanrım, yapıyor! Başarıyor! Görüyor musunuz? Tanrım!
Yapıyor! Millet! Millet, bakın! Yukarıda bir ip cambazı var!
İlk cavalletiye geldim ve ters dönmüştü.
İyice baktım ve bir sorun görünmüyordu.
3 cıvata önerdiğin için sağ ol Rudy Baba.
Hadi Philippe, başarıyorsun. Başarıyorsun Philippe.
Tanrım!
Hayatım boyunca yaşadığım en büyük sevinç ve...
...en derin memnuniyet içinde Kuzey Kule'ye vardım.
Philippe! Hadi ama, Philippe. Philippe, hadi dostum. Çalışkan adam.
Çocuklarına anlatırsın artık. Philippe, gülümse.
Dostum, teşekkürler.
Yürüyüşümü tamamladım. Darbe yapıldı.
Sonra durup Güney Kule'ye baktım.
Orada durup beni çağırıyordu.
Ben de dedim ki...
...belki de telime geri dönmeliyim.
Geri çıkıyor.
Sonra, gerçekten de daha önce hissetmediğim bir şey hissettim.
Minnettarlığı hissettim.
Bir dizimin üzerine çöktüm ve selamladım.
Önce ipi selamladım, sonra kuleleri...
...sonra da muhteşem New York şehrini selamladım.
Kalktığımda iki üniformalı gördüm. Polisler!
Aman Tanrım! Bu da ne?
- Kelepçele şunu! - Hey, ellerini kaldır!
Eğil! Eğil! Elini başının üstüne koy! Eğil!
Ben Fransalıyım, İngilizce bilmiyorum.
- Tanrım, bu Fransız çıktı. - Fransalı. Ben Fransalıyım.
Bak dostum, sen gel şimdi...
...sonra durumu konuşuruz, tamam mı?
Hadi dostum gel. Gel. Buraya gel. Evet.
Gösteri bitti. Evet. Evet.
İngilizce biliyor musun?
- Dikkat et! - Hey!
Tanrım!
Bu polisler, Tanrı onları korusun.
Bana polisten kaçtığım günleri hatırlatıyorlardı.
Bu sefer beni takip edemiyorlar.
Şimdi ne bok yiyeceğiz?
Yavaş yavaş insanların beni izlediğinin farkına varıyordum.
Onlar seyircilerimdi. O an bir ip cambazının asla yapmaması gereken şeyi yaptım.
Aşağı baktım.
Ve manzara...
Huzur vericiydi. Sakin ve huzurlu bir manzara.
Tehlikeli değil.
Sen de duydun mu?
Birileri geliyor. Yürü, yürü, yürü. Hadi, hadi, hadi.
- İşte orada! - Çatıdayız.
Orada ne yapıyorsun?
Tanrım! Şu işe bak! Bu adam kafayı yemiş!
Hey, dostum. Neden o telin üzerinden inmiyorsun?
Bunu neden yapıyorsun? Yavaş. Hadi.
Hey, insanların zamanını harcamayı kes! Hadi! Hemen o telin üzerinden in!
Serserilik yapmayı kes! Sana diyorum!
- Düşme! - Sakın düşme dostum!
- Kahretsin! - Şu hergeleye bak ya!
2 kulede de polis olduğu için tek bir seçeneğim vardı.
Telimde kalmak zorundaydım.
- Dostum! - Hayır, hayır!
İnanmıyorum!
Tamam, sen onu tut. Ben seni tutarım.
- Tuttun mu? - Tuttum. - Tuttun değil mi? - Evet.
- Tamam, gel hadi. - Aynen, yavaşça gel.
- Gel artık! - Aynen böyle. - Yavaşça gel dostum.
- Tut beni. - Aynen böyle. - Hadi dostum, hadi.
İşte bitti. İşte bitti. Aynen.
Hadi dostum. Hadi.
Bitti sayılır. Bir adım daha.
- Ne? Ne yapıyorsun? - Tanrım!
Ne yapıyorsun?
Seni puşt herif! Tanrım! İnanamıyorum!
- Görmediğim bir bu kalmıştı. - Aynen.
- Adama helal olsun. - Fazla uzatmasa iyi olur.
- Sağlam bir fırtına geliyor. - Hadi Philippe.
Durma zamanı geldi.
Sırtüstü uzanmışım, karşımda gökyüzü.
Bulutlar...
...birer nota gibiydiler.
Sonra, bulutların içinden bir şey çıktı.
Bir silület. Bir kuş!
Bu kuş doğrudan gözlerimin içine bakıyordu...
...ve bu sessiz tehdidi hissettim.
Yavaş! Yavaş! Yavaş!
Birden şüphe duymaya başladım.
Ya telim beni desteklemekten yorulduysa?
Ya kulelerim şikayet etmeye başladıysa?
Ya benden sıkıldılarsa? Ya beni bırakmaya kalkarlarsa?
Belki de bu gösteriyi bitirme zamanı gelmiştir diye düşünmeye başlamıştım.
Burası New York Sahil Güvenlik Polisi!
Hemen o telin üzerinden inin!
100'e yakın şehir kurallarını ihlal ediyorsunuz.
Hemen o telin üzerinden inin yoksa...
...sizi biz indirmek zorunda kalacağız.
- Adamına söyle gelsin! - Philippe!
Bu adamlar deli! Seni öldürecekler!
Teli kesecekler!
Philippe! Bu kadar yeter! Amacına ulaştın işte!
Teli kesecekler!
- Söyle buraya gelsin! - Philippe!
Philippe, bunlar delirmiş! Teli kesecekler!
Fakat yürüyüşümü şüpheli bir şekilde bitiremezdim.
Omuzum yerde, boynum bir şekilde olmaz.
O an kararımı verdim.
Telimi ve kulelerimi yalnızca zaferle terk edecektim.
Sevgili New York Polis Memurları...
...sabrınız için teşekkürler.
Oraya vardığımı polislere duyuruyordum.
- Bu muhteşem kuleler arasındaki yürüyüşüm... - Onlara yürüyüşün bittiğini açıklıyordum.
...bitti.
Ama yürüyüşüm bitmemişti. Hâlâ atmam gereken 3 adım daha vardı.
İyi misin?
- Pekâlâ, hadi. - Hadi, gel.
- Tuttum. Tuttum. - Dikkatli ol.
Benim adım Philippe Petit. Ben bir ip cambazıyım.
- Gel buraya seni ukala. - Gösteri bitti.
Bobby, kelepçele şunu.
Hayır, hayır. Teli kesmeyin! Telimi sakın kesmeyin!
Kes sesini! Telin kimsenin umurunda bile değil!
Tel çok gergin! Fırlar! Birisine zara verir! Bana inanmalısınız!
- Bekleyin, bekleyin. - Sopayla teli gevşetmelisiniz.
- Doğru söylüyor. Kol nerede? - Duvardaki deliğe soktum.
Parmaklarınıza dikkat edin.
Söylemem gerek. Yaptığın şey çok cesurcaydı.
Hayatım boyunca bir daha böyle bir şey göremeyeceğime adım gibi eminim.
Taşaklı adamsın. Helal olsun.
- Neden yaptınız? - Kanal 6 Haberleri.
Tüm dünya bunu neden yaptığınızı merak ediyor.
Kanal 3. Neden yaptığınızı öğrenmek istiyoruz.
Neden böylesine tehlikeli bir işe kalkıştınız?
Bir sebebi yok. Sadece...
...telimi çekmek için güzel bir yer gördüğümde dayanamıyorum o kadar.
Bu öğle saatlerinde halim Petit'in tekrar ipte yürümesine karar verdi.
Fakat bu sefer, çocuklar için Central Park'ta ve...
...yerden yalnızca 4 metre yükseklikte.
Darbemizin hikayesi tüm dünya gazetelerindeydi.
Fransa'da Rudy Baba haberi gördüğünde, dünyadaki en mutla Rudy Baba'sı olmuştu.
Rudy Baba sinirlendiğinde, ölümüne sinirlenirdi.
Ama mutlu olduğundaysa, köpekleri o gün çift öğün yerdi.
Benim için en fantastik an...
...oku fırlatacağımın sinyalime cevap verdiğini gördüğüm andı.
O an bu darbenin başarılı olacağını anladım.
Ne diyorsun sen? Ok neredeyse düşüyordu. Binanın tam ucunda duruyordu.
- Hayır, tam nişanladığım yerde duruyordu. - İtiraf ediyorsun o zaman.
- Onu çıplak görmek için yaptın. - Tabii.
Tamam, tamam, tamam. Kadeh kaldırmak istiyorum.
Hepinize, yoldaşlarım. Biliyorum bazen...
...biraz zor biri olabiliyorum...
Ama benden asla vazgeçmediniz.
O telin üzerinde de bu sayede yürüyebildim.
Bana bu onuru bahşettiğiniz için, teşekkürler.
- Şerefe diyorduk değil mi? - Şerefe! Şerefe!
Olay bak be. Başardık be Philippe.
Dünyaya her şeyin muhtemel olduğunu gösterdik.
Artık farklı duruyorlar. Hey Philippe, artık farklı duruyorlar.
Doğru, farklılar. Üstlerinde yürüdüğün için farklılar.
Konuştuğum her New Yorklu artık kuleleri sevdiğini söylüyor.
Belki de onları hayata döndürdün.
Onlara birer ruh verdin.
Jean-Louis ve Jeff, kısa süre sonra Fransa'ya döndüler.
Ama ben kaldım. New Yorklu olmaktan gurur duyuyordum.
Kalmaya karar verdiğim için sosyal sorumluluklarımı yerine getirmeliydim.
Hakim, Central Park'ta ücretsiz bir gösteri vermeme karar vermiştir.
Tabii ben bunu yapmaktan mutluluk duyuyordum.
Annie.
Maalesef Annie Fransa'ya dönmek istedi.
Bekle. Bekle.
- Emin misin? - Eminim.
Sen hayalini gerçekleştirdin. Sıra kendiminkini bulmakta.
Görüşürüz.
Elveda.
Annie.
Teşekkürler. Her şey için.
İyi ki kuleler seni çağırmış.
İnanılmaz bir gösteriydi. Ama bir daha sakın yapmayın.
Guy Tozzoli'yi basın toplantısından hatırlarsınız.
Kuleyi yapan adamlardan biriydi. Yürüyüşüme bayılmış.
İstediğim zaman güverteye çıkmam için bana bir giriş kartı verdi.
Ben de tek başıma çok defa gittim.
Kendimi karşıya bakarken buluyordum.
O anki düşüncelerim aklıma geliyordu.
O anki hislerimi hatırlıyordum.
Çünkü o gün...
...mükemmel bir gündü.
Hani şu özel giriş kartı verildi dedim ya.
Bunların üzerinde tarih yeri olur. Giriş izninin bitiş tarihi yazar.
Bay Tozzoli kartımdaki kısmın üzerini çizdi.
Ve şunu yazdı:
Sonsuza dek.
Çeviri: relentless & mbuyukler24 & ARE-YOU-SURE
Twitter: @relentless_dp & @mbuyukler24 & @areyousure01